Nieuw


Verandering van spijs doet eten, zegt het spreekwoord. Ons item ‘aquarel van de maand’ wordt voortaan vervangen door een maandelijkse beschouwing rond het aquarel. De bedoeling is om een soort blog, te laten ontstaan. Deze maandelijkse bedenking kan gaan over een technisch, filosofisch, of ander aspect van het aquarel.

Alle artikels kan je hier nog eens nalezen.

Zorgen Maken

Een taal heeft ondanks zijn beperkingen, ook veel zeggingskracht.  Dit komt omdat een taal het resultaat is van het dagelijks gebruik en dit gedurende vele generaties.  De vorm van de taal berust dus op levenservaring.

Een mooi voorbeeld is de uitdrukking; “ het zich zorgen maken!”.  Meestal staan we nooit stil bij zo’n uitdrukking, omdat ze alledaags is, maar er zit een mooie levenswijsheid in deze verscholen.

Je kunt dus niet zeggen; “ik zorgen”.  Nee, je moet zeggen,; “ik maak mij zorgen.”  Zorgen moet je dus maken.   Ze ontstaan niet uit zichzelf, maar ze worden wel gemaakt!  Ze zijn dus mensenwerk en meer bepaald is het een product van het menselijk denken. Het is een gekunsteld iets!  Het wordt als het ware kunstmatig in elkaar geknutseld en is daarom iets onnatuurlijks.

Voor iets zorgen is wel iets natuurlijks.  En zie! Ogenblikkelijk valt het werkwoord maken weg.  Natuurlijke zaken hebben het werkwoord maken niet nodig.  Bijvoorbeeld; wenen.  Je maakt niet wenen.  Of om een positief  voorbeeld te geven; genieten.  Je geniet gewoon! Genieten moet je niet maken.  Het is er gewoon, natuurlijk, als iets vanzelfsprekend!

We leven in een zorgwekkende maatschappij.  Dit komt omdat onze maatschappij onnatuurlijk in elkaar zit.  Het is door het zich afkeren van de natuur dat de mens begonnen is met het maken van dingen.  Dieren maken ook dingen.  Vogels bouwen nesten en vossen graven holen.  Maar dieren maken zich nergens zorgen over.  Ze kennen wel angsten, zijn waakzaam en beschermen hun jongen.  Maar zorgen maken , nee, dat is iets wat alleen de mens maken kan.

Dit is ook een bijproduct van ons bewustzijn.  Wij weten van  het bestaan van de toekomst.  Ons bewustzijn heeft ons tot individuen gemaakt.  Maar hierdoor zijn we meer en meer op onszelf gaan leven.  We hebben hierdoor wel de wereld veroverd, maar we zijn onze natuurlijke wereld  kwijtgeraakt.  Dus wat doen we, juist ja, we maken een nieuwe.  We spreken dus over onze ‘denkwereld’!  Er is maar één aarde, maar er zijn evenveel denkwerelden als er mensen zijn.  Ieder van ons bezit zijn eigen denkwereld.

Daar zitten we dan , gevangen in onze denkwereld, die voortdurend in stand moet gehouden worden met nieuwe gedachten en gevoelens.  Geen wonder, dat wij mensen zo moe worden.  Elk land is een denkwereld, elke stad is een denkwereld.  Wij vinden onze denkwereld normaal.  Maar is dat zo?  Als je naar een ander land in een andere cultuur gaat, kom je de zogenaamde ‘cultuurschok’ tegen.  Wij vinden dan die andere denkwijze raar, niet normaal, dus niet beantwoordend aan onze normen, maar ook omgekeerd komen bepaalde eigen overtuigingen op losse groeven te staan door de normen van die andere cultuur.

Iets maken vraagt tijd.  Daarom is het maken van zorgen tijdrovend.  Daar onze zorgen zo gekunsteld en onnatuurlijk in elkaar zitten, moeten ze voortdurend ondersteund worden met nieuwe argumenten en gedachten.  Eens je begint met het ‘zorgen maken’ , stopt het proces niet meer uit zichzelf.  De ene zorg brengt de andere voort en voor je het goed of wel beseft, ben je ondergedompeld in de zorgen.

Hoe langer je ondergedompeld blijft in jouw denkwereld, hoe normaler wij dit denken vinden.  Daar schuilt dus het grote gevaar. We stellen ons handelen niet meer in vraag.  Het maken van zorgen vraagt zoveel tijd en energie, dat we geen tijd meer over hebben voor iets anders.  Zorgen maken, is dus een heel slechte tijdsbesteding.  Het maakt je angstig, het doet jou duizelen en vooral het houdt jouw persoonlijkheidsontwikkeling tegen.

Op den duur, heb je zoveel zorgen dat je geen tijd meer hebt, geen ademruimte, om verder te gaan.  Jouw constructie wordt steeds zwaarder, complexer, en begint op je te wegen, met een depressie tot gevolg.

Ga eens naar de heide, en bekijk eens goed een verweerde, knoestige spar.  Als je ziet hoe dit levend wezen moet vechten voor zijn in stand houding dan besef je pas hoe goed je het zelf hebt.  Maakt die boom zich zorgen? nee.  Het enige dat hij maakt zijn nieuwe loten, tot hij ooit de strijd opgeeft.

Er zijn nog zo’n werkwoorden die bij de onnatuurlijke gekunstelde menselijke houding passen.  ‘Oho ik heb zorgen’ zong Louis Neefs ooit.  Zorgen maak je , zorgen heb je.  Het is een persoonlijk bezit geworden.  Wordt het niet eens tijd om schoon schip te houden, en al deze zorgen over boord te gooien?

Zorgen hebben altijd iets met een vraag te maken.  Hoe, wat, wanneer, waarom, allemaal vragen naar het onbekende toe.  We weten in ons diepste innerlijke wel , dat iets wat wij gemaakt hebben, ooit weer zal vergaan.  Maar in plaats van er ‘nu’ van te genieten, maken wij er ons zorgen over.  Onzekerheden zullen er altijd zijn.  Om zich geen zorgen te maken, is er veel moed nodig.  Maar het zijn vaak de moedigste mensen die tot inzicht komen en er daadwerkelijk iets aan doen. Deze tekst moet je dan ook beschouwen als een uitnodiging om er iets aan te doen.

Alles in dit leven is een kwestie van levenshouding.  Jouw houding is alles bepalend.  Een juiste houding geeft het juiste resultaat.  Zorgen brengen zorgen voort.  Zorgen brengen twijfel voort.

‘Aanvaarding’ is al een goede start om tot een goede levenshouding te komen.  Aanvaarding heft de beperkingen op.  Aanvaarding brengt meer zelfvertrouwen en verjaagt de twijfels.

‘Zelfvertrouwen’  daar valt of staat alles mee.  En nu komen we tot een ander merkwaardig iets, namelijk het werkwoord ‘hebben’.  Als je in onze taal het werkwoord ‘hebben’ ergens bij moet gebruiken wijst dit op het feit dat je er iets voor moet doen, zowel in negatieve als in positieve zin.

‘Ik heb zorgen’, wilt zeggen, ik ondersteun ze, onderhoud ze,ik draag ze mee!  ‘Ik heb je lief’ wilt zeggen, dat liefde het ultieme werkwoord is.  Van zodra we iets ‘hebben’ of denken te ‘hebben’, moeten we het onderhouden, verdedigen tegen diefstal, enz…  Ook in de natuur is dit zo, een dier moet voortdurend zijn territorium in de gaten houden.  Bij sommige dieren is dit zelfs een dagopgave, alsook voor de mens.

Dus stop ‘het maken van zorgen’.  Zorg ervoor dat je iets anders maakt.  En als je iets anders maakt, zoals bijvoorbeeld een aquarel, zorg er dan voor dat je geen zorgen maakt.  Want de zorgen die je jezelf  maakt zijn zichtbaar in jouw werk en jouw wezen.

Moeten we dan zorgeloos zijn?  Daar heb je het weer, weer een werkwoord!  Zorgeloos moet je ‘zijn’.  Dit wil zeggen, je moet je deze houding eigen maken. Het ‘zijn’ houdt zichzelf in stand, maar je moet er bewust naar streven en ermee omgaan.

Maar boven alles, geniet van het leven, van de schoonheid van hetgeen je gemaakt hebt en van hetgeen je gegeven wordt.  Genieten, daar is geen werkwoord voor nodig!