Blog

 

 

Zorgen Maken

Een taal heeft ondanks zijn beperkingen, ook veel zeggingskracht.  Dit komt omdat een taal het resultaat is van het dagelijks gebruik en dit gedurende vele generaties.  De vorm van de taal berust dus op levenservaring.

Een mooi voorbeeld is de uitdrukking; “ het zich zorgen maken!”.  Meestal staan we nooit stil bij zo’n uitdrukking, omdat ze alledaags is, maar er zit een mooie levenswijsheid in deze verscholen.

Je kunt dus niet zeggen; “ik zorgen”.  Nee, je moet zeggen,; “ik maak mij zorgen.”  Zorgen moet je dus maken.   Ze ontstaan niet uit zichzelf, maar ze worden wel gemaakt!  Ze zijn dus mensenwerk en meer bepaald is het een product van het menselijk denken. Het is een gekunsteld iets!  Het wordt als het ware kunstmatig in elkaar geknutseld en is daarom iets onnatuurlijks.

Voor iets zorgen is wel iets natuurlijks.  En zie! Ogenblikkelijk valt het werkwoord maken weg.  Natuurlijke zaken hebben het werkwoord maken niet nodig.  Bijvoorbeeld; wenen.  Je maakt niet wenen.  Of om een positief  voorbeeld te geven; genieten.  Je geniet gewoon! Genieten moet je niet maken.  Het is er gewoon, natuurlijk, als iets vanzelfsprekend!

We leven in een zorgwekkende maatschappij.  Dit komt omdat onze maatschappij onnatuurlijk in elkaar zit.  Het is door het zich afkeren van de natuur dat de mens begonnen is met het maken van dingen.  Dieren maken ook dingen.  Vogels bouwen nesten en vossen graven holen.  Maar dieren maken zich nergens zorgen over.  Ze kennen wel angsten, zijn waakzaam en beschermen hun jongen.  Maar zorgen maken , nee, dat is iets wat alleen de mens maken kan.

Dit is ook een bijproduct van ons bewustzijn.  Wij weten van  het bestaan van de toekomst.  Ons bewustzijn heeft ons tot individuen gemaakt.  Maar hierdoor zijn we meer en meer op onszelf gaan leven.  We hebben hierdoor wel de wereld veroverd, maar we zijn onze natuurlijke wereld  kwijtgeraakt.  Dus wat doen we, juist ja, we maken een nieuwe.  We spreken dus over onze ‘denkwereld’!  Er is maar één aarde, maar er zijn evenveel denkwerelden als er mensen zijn.  Ieder van ons bezit zijn eigen denkwereld.

Daar zitten we dan , gevangen in onze denkwereld, die voortdurend in stand moet gehouden worden met nieuwe gedachten en gevoelens.  Geen wonder, dat wij mensen zo moe worden.  Elk land is een denkwereld, elke stad is een denkwereld.  Wij vinden onze denkwereld normaal.  Maar is dat zo?  Als je naar een ander land in een andere cultuur gaat, kom je de zogenaamde ‘cultuurschok’ tegen.  Wij vinden dan die andere denkwijze raar, niet normaal, dus niet beantwoordend aan onze normen, maar ook omgekeerd komen bepaalde eigen overtuigingen op losse groeven te staan door de normen van die andere cultuur.

Iets maken vraagt tijd.  Daarom is het maken van zorgen tijdrovend.  Daar onze zorgen zo gekunsteld en onnatuurlijk in elkaar zitten, moeten ze voortdurend ondersteund worden met nieuwe argumenten en gedachten.  Eens je begint met het ‘zorgen maken’ , stopt het proces niet meer uit zichzelf.  De ene zorg brengt de andere voort en voor je het goed of wel beseft, ben je ondergedompeld in de zorgen.

Hoe langer je ondergedompeld blijft in jouw denkwereld, hoe normaler wij dit denken vinden.  Daar schuilt dus het grote gevaar. We stellen ons handelen niet meer in vraag.  Het maken van zorgen vraagt zoveel tijd en energie, dat we geen tijd meer over hebben voor iets anders.  Zorgen maken, is dus een heel slechte tijdsbesteding.  Het maakt je angstig, het doet jou duizelen en vooral het houdt jouw persoonlijkheidsontwikkeling tegen.  Op den duur, heb je zoveel zorgen dat je geen tijd meer hebt, geen ademruimte, om verder te gaan.  Jouw constructie wordt steeds zwaarder, complexer, en begint op je te wegen, met een depressie tot gevolg.

Ga eens naar de heide, en bekijk eens goed een verweerde, knoestige spar.  Als je ziet hoe dit levend wezen moet vechten voor zijn in stand houding dan besef je pas hoe goed je het zelf hebt.  Maakt die boom zich zorgen? nee.  Het enige dat hij maakt zijn nieuwe loten, tot hij ooit de strijd opgeeft.

Er zijn nog zo’n werkwoorden die bij de onnatuurlijke gekunstelde menselijke houding passen.  ‘Oho ik heb zorgen’ zong Louis Neefs ooit.  Zorgen maak je , zorgen heb je.  Het is een persoonlijk bezit geworden.  Wordt het niet eens tijd om schoon schip te houden, en al deze zorgen over boord te gooien?

Zorgen hebben altijd iets met een vraag te maken.  Hoe, wat, wanneer, waarom, allemaal vragen naar het onbekende toe.  We weten in ons diepste innerlijke wel , dat iets wat wij gemaakt hebben, ooit weer zal vergaan.  Maar in plaats van er ‘nu’ van te genieten, maken wij er ons zorgen over.  Onzekerheden zullen er altijd zijn.  Om zich geen zorgen te maken, is er veel moed nodig.  Maar het zijn vaak de moedigste mensen die tot inzicht komen en er daadwerkelijk iets aan doen. Deze tekst moet je dan ook beschouwen als een uitnodiging om er iets aan te doen.

Alles in dit leven is een kwestie van levenshouding.  Jouw houding is alles bepalend.  Een juiste houding geeft het juiste resultaat.  Zorgen brengen zorgen voort.  Zorgen brengen twijfel voort.

‘Aanvaarding’ is al een goede start om tot een goede levenshouding te komen.  Aanvaarding heft de beperkingen op.  Aanvaarding brengt meer zelfvertrouwen en verjaagt de twijfels.

‘Zelfvertrouwen’  daar valt of staat alles mee.  En nu komen we tot een ander merkwaardig iets, namelijk het werkwoord ‘hebben’.  Als je in onze taal het werkwoord ‘hebben’ ergens bij moet gebruiken wijst dit op het feit dat je er iets voor moet doen, zowel in negatieve als in positieve zin.

‘Ik heb zorgen’, wilt zeggen, ik ondersteun ze, onderhoud ze,ik draag ze mee!  ‘Ik heb je lief’ wilt zeggen, dat liefde het ultieme werkwoord is.  Van zodra we iets ‘hebben’ of denken te ‘hebben’, moeten we het onderhouden, verdedigen tegen diefstal, enz…  Ook in de natuur is dit zo, een dier moet voortdurend zijn territorium in de gaten houden.  Bij sommige dieren is dit zelfs een dagopgave, alsook voor de mens.

Dus stop ‘het maken van zorgen’.  Zorg ervoor dat je iets anders maakt.  En als je iets anders maakt, zoals bijvoorbeeld een aquarel, zorg er dan voor dat je geen zorgen maakt.  Want de zorgen die je jezelf  maakt zijn zichtbaar in jouw werk en jouw wezen.

Moeten we dan zorgeloos zijn?  Daar heb je het weer, weer een werkwoord!  Zorgeloos moet je ‘zijn’.  Dit wil zeggen, je moet je deze houding eigen maken. Het ‘zijn’ houdt zichzelf in stand, maar je moet er bewust naar streven en ermee omgaan.

Maar boven alles, geniet van het leven, van de schoonheid van hetgeen je gemaakt hebt en van hetgeen je gegeven wordt.  Genieten, daar is geen werkwoord voor nodig!

 

 

Verwachting

Ieder scheppend mens heeft één of andere vorm van levensverwachting in zich. Die
verwachting houdt dan ook het risico in dat ze niet zal worden vervult met ontgoocheling als
resultaat.

Maar ieder scheppend kunstenaar moet dit risico nemen als hij ernaar streeft om zichzelf
te uiten en te ontplooien. Alles in dit leven houdt een risico in. Want wij leven een
leven van dualiteit. Het vraagt moed en uithoudingsvermogen om datgene in het leven te
verwerkelijken wat in jouw diepste wezen latent aanwezig is.

Waardering is geen doel op zich. Als je dit als doel stelt is de kans groot dat ontgoocheling
jouw deel wordt. Waardering is meestal het gevolg van een doorgedreven levenshouding en
dat niet alleen in de kunst, en dan nog is dit geen garantie. Hoe vaak zie je niet dat iemand
zich reeds kunstenaar voelt wanneer hij voor het eerst het penseel hanteert.

Kunstenaar worden is een complex groeiproces. Noem dit proces gerust,
persoonlijkheidsontwikkeling. Het is een confrontatie met jezelf. Indien je dit ernstig
neemt kom je vroeg of laat jezelf tegen. Kleine kantjes zoals ongeduld, onrust, gebrek aan
vertrouwen, dit alles zijn hindernissen die je op het pad naar bezield kunstenaarsschap zult
tegenkomen.

Bezielt kunstenaarsschap is nog steeds geen garantie op succes. Je moet als het ware
een evenwicht vinden tussen jouw artistieke uiting en jouw leefwereld. Het is net als het
afstemmen van een radio op de juiste frequentie en dan nog…

Sommige kunstenaars waren hun tijd ver vooruit. Het was alsof de radio reeds was
uitgevonden, in een tijd dat er nog geen zenders waren. Vele kunstenaars hebben tijdens hun
leven armoede gekend. Maar na hun dood heeft de bezieling die in hun werk zat , ervoor
gezorgd dat hun werk toch het succes kende dat het verdiende.

Soms moet je als kunstenaar verder durven kijken dan alleen maar dit beperkte leven. Vaak
is de boodschap groter dan de werkelijkheid van het nu. Wat deze kunstenaars wel hadden
was een rotsvast geloof in hun kunst. Zij waren gedreven, zij waren bezield in datgene wat ze
deden.

Je zou het kunnen vergelijken met kinderen die door hun ouders gedwongen worden om
geneeskunde te studeren, omdat deze job goed verdient. Andere jonge mensen kiezen voor
het beroep vanuit een diepe overtuiging. Wie van beide zal erin slagen om een goede arts te
worden? Nee, zo eenvoudig kan je daar niet op antwoorden. Het kan zijn dat diegene die
vanuit een gedwongen keuze vertrok toch een diepere waarde in zijn beroep kon vinden en
een briljant arts kon worden, terwijl diegene die vertrok vanuit een diepe bezieling toch faalde
door de ontgoocheling in de verwachtingen.

De werkelijkheid overtreft de fantasie. Mijn leraar zei altijd ; “ wat erin zit komt eruit”.
Hij geloofde niet in het opvoeden door anderen , maar wel in een doorgedreven eigen
persoonlijkheidsontwikkeling! “ Je moet zelf jouw weg gaan” zei hij vaak, “het jouw ervaring
die telt.”

Persoonlijk had ik als kind drie levensverwachtingen, namelijk; leraar worden, priester

worden en kunstenaar worden (dan had ik het meeste vakantie).

Als ik nu naar mijn levensloop kijk is mijn leven een mix geworden van die drie
verwachtingen die ik als kind koesterde. Maar de drang als kunstenaar is wel degelijk de
sterkste van de drie gebleken. Deze drang om mezelf als kunstenaar te ontwikkelen stelde mij
in staat om deze drang met anderen te delen, en mensen te helpen met hun eerste stappen in
de kunstwereld. Mijn artistieke uiting heeft mij ook geholpen om de diepere waarden in het
leven te ontdekken en aan te raken.

Maar alles wat je als talenten hebt meegekregen moet je in de eerste plaats in staat stellen om
als mens beter te functioneren.

Het beantwoorden van de drang naar waardering houdt ook een groot gevaar in. Vaak zie
je dat kunstenaars die in hun tijd succes kenden, vandaag de dag vergeten zijn. Vaak heeft
succes een negatieve invloed op de kunstenaar. Het enige wat dan groeit is het ego.

Succes is soms moeilijk te dragen. Het zet je als kunstenaar zwaar onder druk. De
verwachtingen van jouw omgeving zijn soms zo hoog gespannen dat je er nauwelijks aan kunt
voldoen.

Maar toch… Als je soms ziet hoe liefdevol sommige mensen met de door jou gemaakte
werken omgaan, kan dit deugd doen. Kunstwerken zijn geesteskinderen. Net als bij jouw
echte kinderen wens je het beste voor hen. Ik vind het zalig om na verloop van tijd een
werk terug te zien, en tot de vaststelling te komen, dat het werk deel geworden is van een
leefwereld. Vaak hoor ik van mensen dat een werk hen rust geeft, dat ze het werk steeds
weer kunnen begroeten als een vriend. Dan is het alsof je even de zin van jouw leven kunt
aanraken.

Ieder van ons zoekt in de een of andere vorm naar waardering, naar een erkenning als mens.
Dit is heel natuurlijk en normaal menselijk. Mensen die mij zeggen dat dit niet nodig is,
daar geloof ik niet in. Vaak is een simpele omhelzing, een kleine attentie, een gevoel van
medeleven reeds voldoende om iemand weer op pad te zetten.

Waardering kan vele vormen aannemen. Vaak zien we de echte waardering niet en wegen
we de waardering af met de verkeerde maatstaven. Waardering vind je vaak in kleine diep
menselijke dingen.

Maar hoe het ook moge wezen, jouw bezieling om jouw kunst te maken mag nooit afhangen
van de waardering die je krijgt. Indien je niet de waardering krijgt die je verwachtte, kun
je twee zaken doen. Ofwel kan je nagaan of je al dan niet, zelf , in harmonie bent met
jezelf. Als je zelf onharmonisch bent, hoe kan je dan verwachten dat anderen jouw kunst
als harmonisch beschouwen. Het leven geeft vaak signalen die jou kunnen aanzetten tot
zelfonderzoek.

Ofwel kan je jezelf afvragen op welke manier je het contact met jouw innerlijke bezieling
kunt verbeteren. Een slecht contact , kan tot een kortsluiting leiden.

Hoe dan ook, wees steeds jezelf en wees oprecht. En wat nog belangrijker is, verwacht niets
van een ander.

KLEURBEKENTENIS.

Soms wou ik dat kleuren gehoord konden worden, dat kleuren tot klanken werden en een
trilling veroorzaakten die kon gehoord worden tot de diepste diepte van ieders hart.

Kleuren kunnen vloeien, gloeien, openbloeien, betoveren, verstillen, verwoorden, verworden
tot een eenheid. Kleuren kunnen weergeven, scheppen, bezielen en verwonderen.

Iedere kleur heeft warmte, koude, gevoel en schoonheid. In het hart van de kunstenaar is de
kleur als muziek, verworden de kleuren tot een symfonie van schoonheid en brengen ze elkaar
in evenwicht. Kleuren kunnen rust schenken aan hun schepper, kunnen één worden met hun
toeschouwer. Kleuren kunnen in penseelslagen vormen, omvormen, vervormen.

Emoties worden in het wezen van de schilder tot kleur omgevormd. De schilder tracht om
zijn emoties te verwoorden in kleuren. Hij bezielt als het ware zijn kleuren door er heel zijn
gevoel en bewustzijn in te leggen.

Kleuren zijn het trachten van de schilder om datgene te benoemen wat reeds is en zal zijn.
Kleuren uiten de lofzang van de schilder voor de schoonheid van zijn schepping in de
schepping. Schepper in de schepper, het zijn in het ‘zijn’.

Kleuren zijn klanken, klanken zijn trillingen, trillingen zijn kleuren. Alles is energie, en alles
wat licht ziet, zal ooit kleur bekennen. Kleuren zijn de elementen, de dans der evenwichten
en een eenheid in veelheid.

Hoe machtig zijn de kleuren, die betekenis geven aan dit leven, hoe machtig is dit leven door
zijn kleurbekentenis. Een lofzang zou ieder van ons moeten zingen over de kleuren van het
bestaan, in ontelbare schakeringen en contrasten. Ik hou van kleuren, zachte, hevige, rode,
blauwe en gele. Ik hou van kleuren die uit mijn wezen zijn ontstaan en mij de diepte tonen
van mijn bestaan.

Ik beklaag de kleurlozen want zij beseffen niet wat leven is. Ik bewonder de zachten
van kleur want zij zullen steeds nieuwe evenwichten vinden. Ik verwonder mij over de
contrastrijken want zij zullen blijven boeien. Ik wens de blinden de klank der kleuren toe ,
alsook de doven opdat zij ook de energie mogen ervaren die ervan uitgaat.

Ik zoek de kleur in het diepste grijs, ik zoek de kleur in de diepste duisternis, ik zoek het
licht van mijn leven, mijn levenslicht, mijn kleuren bron, de zon!. Ik zoek in het vloeien der
kleuren naar de zin van dit bestaan. Kleuren uiten zowel van binnen als van buiten, als een
steeds wederkerende lentezon, weerspiegeld in de helderheid van de levensbron. En wanneer
ik ooit voor eeuwig mijn ogen sluit , neem ik de herinnering aan die levenskleuren mee in
mijn dankbaar hart. Ooit is de kleurencirkel rond, en zijn alle kleuren in evenwicht met
elkaar. Ooit zal de mensheid die kleurencirkel vormen die tot de eenheid van het licht zal
leiden.

Ik kom stilaan tot een kleurbesef, leer de normen der kleuren kennen, zie de wetmatigheid van
hun bestaan. Ik zie de complementariteit van de kleuren, een gebeuren dat mij tot evenwicht
heeft gebracht. Het wordt tijd om kleur te bekennen, mijn omgeving met kleur te verwennen.
Het wordt tijd dat ik van alle kleuren ga houden, want elke mens is uniek in de kleur van zijn
wezen. Ik zie de kleur in jouw wezen, het licht in jouw ogen.

Laat mij tot kleur verworden, om zo tot de trilling van het leven te komen en te worden
tot een ode aan het leven. Ik wil mijn kleuren kunnen zingen, hen omvormen tot een lied,
een lofzang op het leven, een ode aan mijn bestaan. Als ik daarin slaag zal mijn dageraad
eerst de kleuren en daarna het licht brengen en zal het duister in mijn leven tot kleur worden
herschapen.

Laat kleur en klank één en hetzelfde zijn, Geef de kleur klank en de klank kleur. Ik word
dronken van de veelheid van kleuren en klanken in mijn bestaan, een roes van leven maakt
zich meester van mijn hele mens zijn.

Laat je door deze lofzang meeslepen, lieve mens, als een hemel gevuld met regenbogen.
Schep jouw kleuren met de oprechte bezieling van de ware levenskunstenaar. Dan zullen
jouw kleuren betekenis krijgen. De betekenis van het licht! Want besef dat alle kleuren der
schepping ook in jou aanwezig zijn!

Ik hou van jullie, mensen, want jullie zijn de kleur van mijn leven. Jullie zijn mijn mede
kleuren, want zonder jullie zou ik pas echt kleurloos zijn en geen enkele behoefte hebben om
mijn kleuren te uiten. Moge we nooit meer kleurenblind zijn naar die andere toe.

Help mij, om samen met jullie, meer kleur te geven aan dit leven, en om zo samen naar
een bewuster leven te streven. Geen enkele kleur mag eenzaam zijn. Geen enkele kleur
mag achterwege blijven. Zo zal de aarde zichtbaar worden tot de uiterste hoeken van onze
kosmos, als een ware eenheid van kleur en licht.

Dan zullen we de klank van het heelal kunnen aanhoren, het lied van de schepper. Het woord
van het bestaan.

Ik wens jullie allen een kleurrijk 2012 toe.

Met artistieke groeten

Marc

ZUIVERHEID

De zee trok zich langzaam terug en stap voor stap vervolgde ik mijn weg langs het steeds
breder wordende strand. Toen kwam bij me het besef dat ik op dat ogenblik genoot van de
zuiverheid der dingen.

De wind bracht zuiver lucht aan, die mijn longen opzette. Het strand was korreltje voor
korreltje tot een zuivere effen vlakte geworden. Alleen de kreten van de meeuwen misten die
zuiverheid, maar voor de rest bracht deze ervaring slechts zuivere gedachten.

Zuiverheid, is voor mij het belangrijkste element van het aquarel. Zonder zuiverheid kan je
gewoon niet goed aquarelleren. Zuiver water, een zuiver pallet, zuivere verf, vers vanuit de
tube, een nieuwe vod en een maagdelijk wit papier dat is net als die strandwandeling.

Aquarelleren vanuit zuivere impulsen, bijna dirigerend en begeleidend schilderen, dat is wat
je zou noemen de goede aquarelervaring.

Om zuiver te kunnen werken heb je ‘zelfvertrouwen’ nodig. Net als bij die strandwandeling
volg je die waterlijn, en twijfel je niet bij elke stap die je zet. Je hebt net als aan zee uitzicht
op het doel dat je al wandelend wil bereiken. En rustig, tot rust komend, bereik je uiteindelijk
jouw doel.

Wat is er zaliger om jezelf te verwennen na een strandwandeling met een terrasje. Dit doe ik
ook steeds na het schilderen, mezelf verwennen. Een tasje koffie, even iets leuks doen. Het
is alsof ik die ervaring van de zuiverheid van het leven zolang mogelijk wil bewaren.

Maar het is net als met het leven zelf. Hoe langer je met iets bezig bent, des te groter het
gevaar dat het complex wordt. Eenvoud en zuiverheid gaan hand in hand. Je zou bijna
kunnen stellen dat dit het perfecte koppel is. En uit dit koppel wordt harmonie geboren;

Je beseft het waarschijnlijk niet helemaal, maar vergeet nooit dat elke emotie via jouw werk
zichtbaar wordt gemaakt. Het maakt niet uit wat je schildert, of het nu een abstract is of een
landschap of bloemen, jouw emoties worden zichtbaar in jouw werk.

Vaak kan een toeschouwer uit het kleurgebruik, het thema, de penseeltoetsen ervaren wie
het werk gemaakt heeft. In elk werk leg je een stukje van jouw ziel. En het is nu net deze
bezieling die ervoor zal zorgen dat jouw werk iemand zal aanspreken of niet.

Dat is een aspect waarbij maar weinig kunstenaars blijven stilstaan. Ik geef het hier
even weer als een gedachte. Neem nu dat jij met een probleem zit. Het is heel goed en
therapeutisch om dit probleem te uiten via het visuele.

Neem nu dat jij hierdoor doorheen jouw probleem bent geraakt en je stelt dit werk tentoon.
Iemand anders met hetzelfde probleem herkent zichzelf in jouw werk, krijgt er een band mee
en koopt jouw werk om het bij zich in de woonkamer te hangen. Hoera, jij bent van jouw
probleem verlost, maar die ander ziet elke dag opnieuw zijn probleem aan de muur hangen
waardoor net het omgekeerde effect ontstaat, namelijk dat zijn of haar probleem hierdoor
wordt versterkt.

Hoe vaak zien we niet, dat door onze groei en onze evolutie we afstand doen van bepaalde
voorwerpen of zelfs mensen. We verliezen er onze band mee. Het is net alsof we onze radio
van zender hebben veranderd. Die andere zender is er nog wel, maar we ontvangen hem niet
meer omdat we anders afgesteld zijn.

En nu komen we tot dat andere aspect van zuiverheid, namelijk het besef dat je als kunstenaar
een verantwoordelijkheid hebt over datgene wat je wilt weergeven. Door dit besef ben ik bij
het aquarel gekomen. Ik ben meteen de natuur ingetrokken om de rust in mezelf en in mijn
omgeving te vinden, te ervaren en uit te dragen.

Ik vergelijk dit met een nieuwe art nouveau gedachte. De natuur weer bij de mensen in
huis brengen, om hen rust te brengen. Ook mijn abstract werk heeft dezelfde basisgedachte
meegekregen.

Ik ben er zelfs van overtuigt dat indien ieder kunstenaar bewust met dit aspect zou omgaan ,
zij een belangrijke bijdrage zouden kunnen leveren voor de wereldvrede. Hoe vaak zie je
kunstenaars dwepen met de lelijkheid , het schokkeren van mensen, het onrustig maken
van de maatschappij. Maar niet alleen de kunstenaar, ook de muzikant, en alle andere
kunstvormen kunnen ( en zouden bijna moeten!) ‘bewust’ hun steentje bijdragen tot het
bekomen van een nieuw maatschappelijk geheel.

Protestliederen roepen vaak nieuw geweld op. Iedereen kent dat gevoel van onveiligheid dat
in het stadsbeeld wordt opgeroepen door negatief gebruikte graffiti.

Mijn leraar zei steeds; “aquarel is één van de vele hulpmiddelen die het leven jou schenkt
om jezelf terug te vinden , om tot rust te komen en wat het belangrijkste is, om aan
persoonlijkheidsontwikkeling te doen.”

Vooral het feit dat hij dit als een hulpmiddel beschouwde heeft ervoor gezorgd dat ik tot op
de dag van vandaag nog zo intens van het aquarelleren kan genieten! Kunst is geen doel op
zich , het is het gevolg van een levenshouding.

Ik kan hier boeken vol over schrijven maar het is jouw ervaring die telt. En eigenlijk is het
heel eenvoudig, alles , maar dan ook alles is trilling. De zuiverste klank, de zuiverste kleur
is het mooiste wat er bestaat, zoek daarom voortdurend naar zuiverheid in het leven, zonder
daarom in smetvrees te vervallen.

Het gekrijs van een meeuw die voor mij wegvluchtte brengt mij weer met mijn gedachten op
het strand. En ik ben zo dankbaar dat er nog zoveel zuiverheid op de wereld bestaat. Zoekt
en ge zult vinden.

Oorzaak en gevolg



Londen anno 2011. Ik bevind me in de Tate Britain . Een tentoonstelling over het Engelse aquarel heeft mij als een magneet naar deze plaats getrokken. In de eerste zaal word je geconfronteerd met wat je de kunde van het aquarel zou kunnen noemen.

Het botanisch schilderen met aquarelmedium heeft in Engeland een hoge vlucht genomen. Vooral die ene bloem van Arthur Harry Church (morning widow 1909) trok meteen mijn aandacht. Niet alleen de zuiverheid maar ook de bijzondere paars blauwe kleur vervulde mij met ontzag. Jammer dat het werkje samen zat met nog twee andere werken in één en dezelfde kader. Nee , dit werk verdient het om in volle glorie te pronken in een eigen inkadering.

Ook het werk ‘a november rainbow 1866 van Alfred William Hunt was voor mij een absolute topper. Hoe is het mogelijk om in aquarel zo mooi een regenboog weer te geven. Ik liep naar de andere kant van de zaal om het effect nog meer in me op te nemen. Het stelde me echt voor een raadsel. Ik vroeg het werk om me zijn geheim prijs te geven, maar ik kreeg geen antwoord. Maar ik voelde toch de belofte, dat ooit, als ik er rijp voor was, mij dit zou worden geopenbaard. Maar eerst had ik nog andere lessen te leren, alles op zijn tijd.

En toen stond ik meteen daarna oog in oog met het werk waarvoor ik gekomen was, namelijk ‘the blue rigi 1842’ van Joseph Mailord William Turner’ Het was de vierde keer dat ik voor dit werk stond, dat volgens mij volkomen terecht als de mooiste aquarel ter wereld wordt beschouwd, en waarvoor de Engelsen hemel en aarde hebben bewogen om dit werk in hun land te houden.

Het was net alsof ik een oude vriend kon begroeten. Ogenblikkelijk begon het werk mij aan te spreken. Een ogenblik van diepe verbondenheid, een stiltemoment waarin als het ware een deur werd geopend. Ik ken dit werk nu door en door en toch leek het alsof ik het werk voor het eerst zag. Was het een ander licht, want normaal hing het werk niet op deze plaats?

Toen werd het mij opeens duidelijk dat ’ ik ‘ het werk in een ander licht zag. Ik kwam tot het besef dat ’ ik ‘diegene was ,die in de tussenperiode van mijn vorig bezoek, tot een ander inzicht was geëvolueerd. Het werd mij als het ware toegestaan om nog dieper in het werk te kijken en om op deze wijze nieuwe inzichten te verwerven.

De ontroering en het diep gevoel van ontzag brachten mij in een soort ‘flow’. Het was alsof ik even het gevoel mocht aanraken dat Turner had bij het maken van dit werk. Ik heb het al zelf meegemaakt. Er zijn zo van die ogenblikken die als het ware een gezegend moment met zich meedragen. Je zou het kunnen omschrijven als een gevoel dat de Schepper moet hebben gehad toen hij het heelal creëerde.

Iedere keer als ik bij dit werk kom, krijg ik een les. Ik weet dat er na zo’n ontmoeting iets nieuws in mijn werk zal ontstaan. De rest van de tentoonstelling ging zwijgend aan mij voorbij. Ik was verzadigd ook al besef ik tot op de dag van vandaag de volle diepgang van deze les nog niet. Er zijn zo van die dingen in dit leven die niet met duizend boeken te omschrijven zijn.

Dit is nu wat je letterlijk , een ‘meesterwerk’ zou kunnen noemen. Ironisch genoeg kom ik in de shop van het museum een boek tegen ‘How to paint like Turner’. En de eerste zin die ik las toen ik het boek opende was ; ‘Copy First the Works of God, and then the Works of Turner’ (Edward Lear)

Dit is een citaat dat recht uit mijn hart is geschreven. Ik heb het boek gekocht voor dit citaat.

Opeens werd alles mij duidelijk. De grote fout bij het leren van de grote meesters is dat alles wordt ontleed wat het technische aspect betreft. Maar waar het hier eigenlijk, in wezen om gaat, is dat je in de eerste plaats , moet aanvoelen vanuit welke bezieling de grote meester is vertrokken bij het maken van dit werk. Het technische is uniek aan de meester en zijn tijd, maar de houding, de bezieling , is tijdloos.

De bezieling waarmee je iets doet is het belangrijkste , dat is de oorzaak van alles. Het kunstwerk is het gevolg van deze bezieling. De wet van oorzaak en gevolg wordt hier ten top gedreven. Je mag er nog zo in slagen om een meester te kopiëren , als je zijn bezieling niet aanraakt wordt jouw exacte kopij gedegradeerd tot een prentje. Dat is dan ook de reden waarom een foto , die dan nog eens wordt afgedrukt in een kunstboek, nooit de werkelijkheid van het kunstwerk weergeeft.

‘De werkelijkheid van een kunstwerk’. Eindelijk heb ik de omschrijving gevonden. Turner was in zijn tijd gebiologeerd door het licht in het werk van Claude Lorrain. Zijn studie naar het werk van Lorrain zou je kunnen omschrijven als ‘ Turner Lorrain.’, maar toch zijn het volwaardige Turner werken. De inzichten die Turner hierdoor verkregen heeft , zijn merkbaar in al de werken die hij nadien gemaakt heeft, zonder uitzondering.

Mijn leraar zei ooit tegen mij; ‘als de leerling klaar is, komt de meester’ Woorden die voortaan een nog diepere betekenis voor mij krijgen. Je hebt drie soorten leraars nodig; in de eerste plaats de natuur, daarna een oude meester en als kers op de taart een levende leraar.

De combinatie van deze drie met jouw eigen bezieling, zeg maar scheppingsdrang, kan jou dusdanig verheffen dat je steeds weer nieuwe wegen kunt ontdekken en dat je nooit meer vast komt te zitten.

Wat , wie, hoe, dat is voor ieder van ons een unieke combinatie. Voor mij is dit, de Durme in Tielrode, Turner en Paul Tillie . Maar de evolutie stopt nooit, ook Cézanne, Monet, en John Singer Sargent bieden zich aan om mij en mijn werk weer een nieuwe richting te geven.

Ik voelde mij echt gezegend toen ik de Tate verliet en ik ben dan maar ‘Fish en chips’ gaan eten om dit te vieren.

De vloeier



Nog niet zo lang geleden kreeg ik tijdens een aquarelles de opmerking dat ik meer meegaf dan alleen de techniek van het aquarelleren. Mijn leerlinge omschreef me als ‘licht filosofisch’.

Eigenlijk heeft ze gelijk. Voor mij is elke creatieve uiting verbonden met een levenshouding, zeg maar een persoonlijkheidsvorming. Ik kan na 18 jaar aquarelleren stellen dat het aquarel voor mij tot een nieuwe levenshouding, tot een nieuwe kijk op het leven, gegroeid is. Laat ons hierover eens gezellig filosoferen., of koffiekletsen zoals je wilt.

Soms zeggen mensen tegen me, dat je een karakter niet kunt veranderen. Wij zijn toch geen slangen . Een slang groeit uit zijn te kleine huid uit en werpt ze dan af. Maar dat is nu juist iets wat wij op geestelijk vlak wel kunnen. Hoeveel mensen zijn er niet die in een te kleine, in een te kortzichtige levenshouding van het verleden leven, en er niet uit durven te kruipen, omdat het altijd zo was en het daarom voor altijd zo zou moeten blijven.

De beste manier om uit uw huid te kruipen is, om gebruik te maken van het scheppend vermogen. Ons bewust worden dat ieder van ons een schepper is op elk moment van het leven is reeds een belangrijke vooruitgang. Scheppen is iets nieuws maken. Scheppen is vernieuwen.

Het belangrijkste wat ik uit het aquarelleren geleerd heb is het aannemen van een vloeiende levenshouding. Ik zou zelfs nog iets verder kunnen gaan. Het aannemen van een bewust omgaan met deze vloeiende houding.

De grote fout bij de meeste van mijn leerlingen is dat ze teveel verwachten. Verwachten houdt in dat er een kans bestaat op ontgoocheling. Ze verwachten na het zien van een demo, dat ze meteen hetzelfde resultaat kunnen bekomen als de leraar. Meestal is dit niet zo, en dan zijn ze ontgoocheld. Ze vergeten daarbij dat de leraar door jaren oefening tot dit resultaat gekomen is. Ooit zei iemand tegen mij, nadat ik een landschap op zeven minuten gemaakt had; “ als je dit nu verkoopt, dan heb je toch wel goed verdiend’

Mijn antwoord was; “indien ik het zou verkopen dan betaal je niet voor die zeven minuten, maar wel voor al die jaren die nodig waren om dit op zeven minuten te kunnen”

Een vloeiende houding houdt in dat je soepel omgaat met het leven. Dat je zelfvertrouwen aanleert en dat je de dingen kunt loslaten. Het is een wisselwerking. Hoe vloeiender jouw levenshouding wordt hoe beter je aquarelleert en hoe beter je aquarelleert des te vloeiender jouw levenshouding wordt. Het is een kwestie van oorzaak en gevolg. Ik wil nu niet zeggen dat het aquarel ‘de’ weg is, nee, het is één van de vele wegen die het leven ons aanreikt.

Dit is nu iets wat ik enorm waardeer aan het aquarel. Het is een oprechte en tezelfdertijd een strenge leraar. Elke vorm van twijfel wordt afgestraft, elke vorm van onzekerheid wordt zichtbaar. Er zijn veel mensen die zich laten ontmoedigen door deze bijna genadeloze houding van het aquarel.

Mijn leraar zei steeds tegen me; “zonder zelfvertrouwen ben je niets in het leven” Het aquarel stelt jouw zelfvertrouwen steeds op de proef , maar het leven doet dit ook, dus is er niets nieuws onder de zon. Elke aquarel is een toetssteen voor jouw zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen is iets dat je kunt verwerven.

En de reden daarvoor is heel eenvoudig. Zelfvertrouwen is als het ware een geboorterecht. Maar de omgeving, de school, de maatschappij, allen hebben getracht om je jouw zelfvertrouwen te ontnemen, om je op deze wijze bruikbaar te maken voor de maatschappij. Mensen met zelfvertrouwen zijn wat je zou kunnen noemen ‘moeilijke’ mensen , omdat ze een persoonlijkheid zijn. Ik kan gerust stellen dat mijn leraar een persoonlijkheid was. Eigenlijk zou ieder van ons moeten beseffen dat het kostbaarste wat een mens bezit , zijn ‘zelfvertrouwen’ is. Dat zou het laatste moeten zijn dat we in de weegschaal zouden mogen gooien. Maar jammer genoeg, het eerste wat mensen tijdens moeilijkheden verliezen is, het vertrouwen in de ander en wat nog erger is, het zelfvertrouwen.

Laat het mij zo stellen. Het zelfvertrouwen geeft jou de kans om een vloeiende houding tijdens het aquarelleren aan te nemen. Die bewuste vloeiende houding is sterker dan de vloeier op het papier. De vloeier op het papier is dan jouw dienaar. Datgene wat jij namelijk aan de vloeier, zeg maar het vloeiproces, toevoegt is jouw ‘bewust’ zijn.

De reden waarom de mens de heerschappij op de wereld heeft verkregen is nu juist zijn bewustzijn. Mijn droom is het om elk van mijn leerlingen,via het medium aquarel tot een hoger bewustzijnsniveau te brengen.

Maar in afwachting daarvan is en blijft de boodschap, ‘geniet van datgene wat je doet’. Komt tijd komt raad en komt de lente, komt de sla.


Ik wens jullie dan ook een vloeiende houding toe in een hopelijk warme zomer.

TAAL


Het leren omgaan met ‘het aquarel’ is als het aanleren van een taal. Maar waarom heb je een nieuwe taal nodig, als je reeds zo’n mooie taal als ons Nederlands spreekt?!

Vaak schieten woorden te kort. Vaak kunnen woorden net datgene niet uitdrukken wat er in feite moet medegedeeld worden. Vaak kunnen woorden net het omgekeerde veroorzaken van datgene wat bedoeld wordt. 

Er bestaat zo iets , wat je zou kunnen omschrijven als de taal van de ziel. Zie je, hier heb je het al, wat is de ziel? Van zodra zo iets als gevoel of de abstractie van emoties door woorden moet worden weergegeven, ontstaan er vragen en onduidelijkheden.

Taal is heel vaak verbonden met wat je ‘de rede’ zou kunnen noemen. Van zodra het diep menselijke of zelfs het goddelijke moet worden weergegeven, blijven de woorden haperen en kan je er met jouw verstand niet meer bij.

Gelukkig beschikt de mens over andere talen , of beter ‘uitdrukkingsmiddelen’ om deze diepere emoties te verwoorden. We spreken hier niet over het ‘Engels’ of het ‘Frans’, nee de talen waar we hier over spreken zijn veel universeler en meer omvattend.

We spreken hier over talen zoals daar zijn; muziek, dans, expressie en kleur. Niet dat we beweren dat de uitdrukkingsvormen zoals literatuur of poëzie minderwaardig zouden zijn maar toch kunnen we spreken over een soort hiërarchie van uitdrukkingsvormen.

De uitdrukkingsvorm bij uitstek , om diep menselijke gevoelens weer te geven of te raken is ; de muziek.

Daarna komt, op de tweede plaats, ‘de kunst’.

Kunst is een domein met vele talen. Waar we het hier vandaag over zullen hebben is de taal van ‘het aquarel’, hoe kan het ook anders… Dit is een taal die je het best vloeiend leert spreken. Het feit dat deze taal zo vloeiend is, maakt haar zo mooi en expressief.

Maar een vloeiende taal is meteen ook een kwetsbare taal. De meesten onder ons hebben het geduld niet om deze taal zuiver te houden. Op het eerste zicht lijkt deze taal heel eenvoudig, en dat is ook zo. Maar het u eigen maken van deze taal vergt veel oefening en vraagt ook om een harmonie van aanvoelen. Elke vorm van twijfel of herneming werkt dan ook even storend als een ‘dt’ fout in de tekst!

De kunst van deze taal ligt er in om jou zelf met hart en ziel met deze taal te verbinden. Deze taal moet tot deel van jezelf worden. Jij en de taal van het aquarel moeten tot eenheid worden. Pas dan kan je deze taal, vanuit het zelf laten vloeien . Des te meer je één wordt met deze taal, des te meer kan je met deze taal uiting geven aan de diepere waarden van jouw leven.

Meestal staan we ons zelf in de weg, of durven we onszelf niet volledig te geven aan deze prachtige taal die het aquarel in wezen is. 

Jezelf bewust vergeten, is vaak de sleutel tot het maken van een goede aquarel. Het aquarel is niet met woorden te vatten. Maar diegenen die deze taal vloeiend spreken begrijpen elkaar in datgene wat met deze taal tot uitdrukking komt.

Het aquarel heeft iets ongrijpbaars. En het is dan ook heel mooi om te zien hoe je met het ongrijpbare, het ongrijpbare kunt vatten.

Je merkt het meteen, als we met deze tekst even verder zouden gaan komen we vroeg of laat vast te zitten met het geschreven of het gesproken woord. En toch moet je als aquarelleraar trachten om iets over te brengen wat niet met woorden alleen overgebracht kan worden.

Dan zie je leerlingen met schriftjes voor je staan. Welke kleur? Welk penseel? Wat voor soort papier? Indien ik ooit een boek over ‘het aquarel’ moet schrijven, hoef ik enkel naar mijn leerlingen te stappen en hen hun nota’s te vragen. Ik ben er zeker van dat ik mij dan wel zal afvragen; “heb ik dit zo gezegd”. Nee, als je aquarel wilt overbrengen moet je aquarel “zijn”. Het belangrijkste aspect is het voorbeeld schilderen. Wat overgebracht en aangetoond moet worden is de bezieling, de houding, die van je uitgaat. Maar de meeste leerlingen hebben enkel oog voor het technische gedeelte en meestal zijn het net die leerlingen die tijdens het schilderen vragen; “hoe doe je dit ook al weer? ik ben het vergeten.”

Niet dat je enkel oog moet hebben voor de leraar alleen, want dan mis je weer de andere helft van de show. Ik ben mijn leraren tot op de dag van vandaag dankbaar, omdat ze de moed hebben gehad om hun houding en techniek te tonen.

Nochtans is het heel eenvoudig. We nemen een penseel , kleur en water. We stellen ons open, en trachten om datgene wat we zien tot uitdrukking te brengen . We schilderen niet wat we zien maar we schilderen de emotie van datgene wat we zien.

Vaak komt de uitdrukkingskracht van het aquarel zelfs te kort om de diepgang van bepaalde emoties tot uitdrukking te brengen. En dan voel ik me gezegend, omdat je als mens dergelijke emoties kunt hebben, emoties die rechtstreeks afkomstig zijn uit het mysterie van het leven zelf, of beter nog, het levende zelf. Je mag tot je 150ste verjaardag blijven doorschilderen, dan nog blijft het gevoel dat je het mysterie nog niet écht hebt doorgrond.

Gelukkig, bestaat er nog zo’n diep mysterie in het leven, want dit biedt ons de zegen om elke dag verwonderd te kunnen zijn en dat we dankbaar mogen zijn voor datgene wat nu reeds met ons werk kan worden weergegeven .

Moge deze verwondering, jou elke dag begroeten.

Discipline


Nu we aan het einde gekomen zijn van het lenteseizoen en we ons weer moeten losmaken van het engagement dat we genomen hebben om een lessenreeks te volgen is een tekstje met als thema ‘discipline’ wel op zijn plaats.


Dit klinkt op het eerste zicht wel een beetje schools en belerend, maar nu we onze vrijheid weer verworven hebben en ons in de zomerse losbandigheid kunnen storten , is dit wel een gedachte om als overweging even mee te nemen.

Discipline is een woord dat, door alles wat in een nog heel recent verleden is gebeurd, een ietwat nare bijklank heeft gekregen. Daarom is de term ‘positieve discipline’ hier meer op zijn plaats. Meer nog, je kan het zo stellen dat discipline noodzakelijk is om echte vrijheid te verwerven. In een aquarelles hoor je vaak het woord ‘loslaten’ gebruiken. Maar ‘echt ‘loslaten’ vergt een grote discipline.

Het is namelijk de ‘bewuste discipline’ die jou in staat stelt om echt los te laten. In de jaren zestig werd er duchtig geëxperimenteerd met het samenleven in commune. Het overgrote deel van deze experimenten zijn mislukt omdat de communeleden dachten dat ze binnen de commune volledig vrij waren. Niets was minder waar, want in commune leven is ook een vorm van samen leven, van rekening houden met de andere leden van de gemeenschap, en dat beperkte de vrijheid. De kunst is echter om, van die tot twintig procent verminderde vrijheid alsnog honderd procent te genieten.

Als discipline enkel van buitenaf opgelegd wordt, is dit inderdaad een opgave. Maar als je zelf tot het besef komt dat ware discipline uit jezelf komt, is dit nooit een opgave. Van het ogenblik dat je voelt dat je jouw verplichtingen moet nakomen, voel je deze verplichtingen aan als een opgave. Echt jouw verplichtingen nakomen, zou nooit een opgave mogen zijn. Neem nu het engagement dat je neemt om een aquarelcursus te volgen. Hoe velen zijn er die het niet zo nauw nemen met het nakomen van dit engagement. Een reisje hier, of een krampje daar, er zijn duizenden redenen te vinden om toch maar niet naar de les te gaan. En dan zijn ze nog in staat om teleurgesteld te zijn dat het werk niet lukt, of trachten ze hun cursusgeld terug te krijgen.

Een leraar kan jou nooit verplichten om discipline te ontwikkelen, hij mag het enkel adviseren en er een toonbeeld van zijn. Een leraar kan het zich niet veroorloven om zijn lessen niet te leren, of om zijn lessen niet voor te bereiden. Hij heeft een vorm van discipline nodig om er steeds weer te staan, om zijn engagement na te komen en er steeds weer voor te gaan om iets over te brengen op zijn leerlingen. 

En nu komt het echte woord waar alles om draait namelijk ‘bezieling’! Indien je iets met bezieling doet is er nooit sprake van opgave, zelfs niet van discipline. Dan is zelfs deze tekst zo vanzelfsprekend dat hij overbodig wordt. Niemand hoeft jou dit op te leggen, want je beleeft er plezier aan en het schenkt jou een enorme voldoening. Dat is wat je ‘ware’ discipline kunt noemen.

Nu zullen er velen onder jullie zijn die meteen zich deze discipline willen opleggen en zichzelf forceren en bekritiseren. Een vriend zei ooit tegen mij; “wees lief voor jezelf”. Ga voor de zachte aanpak. Maak bijvoorbeeld twintig minuten per dag voor jezelf vrij. Zeg tegen de rest van de wereld , “nu even niet”. Organiseer jouw plaatsje in huis waar jij even jou zelf kunt vrij maken. Dit is reeds een discipline op zich.

En nu, beste mensen, komt het woord waar alles om draait; “geniet!” Indien er één element is waar ik mijn leraar dankbaar voor ben is het juist het feit dat hij mij heeft leren genieten. We hebben zoveel, we zijn met zoveel bezig en toch genieten wij er niet van.

Ware levensgenieters, bezitten een evenwicht tussen zelfdiscipline en vrijheid. Want er is geen mooier gegeven dan te eindigen met de woorden van mijn leraar; “de ware kunst is het om levenskunstenaar te worden” En hij nam nog een slok van zijn glas whisky waarna een zachte glimlach volgde die voor mij één van de belangrijkste aquarellessen ooit inhield. Proost! En geniet van de welverdiende vakantie, maar laat het aquarel niet verwateren!


Todays Highlights

Profile Information

Application afterLoad: 0.000 seconds, 0.41 MB
Application afterInitialise: 0.080 seconds, 3.95 MB
Application afterRoute: 0.089 seconds, 4.55 MB
Application afterDispatch: 0.186 seconds, 6.62 MB
Application afterRender: 0.362 seconds, 8.34 MB

Memory Usage

8805360

14 queries logged

  1. SELECT *
      FROM jos_session
      WHERE session_id = 'b31sa1sdvhp8kv27ec63k2ho82'
  2. DELETE
      FROM jos_session
      WHERE ( TIME < '1506377208' )
  3. SELECT *
      FROM jos_session
      WHERE session_id = 'b31sa1sdvhp8kv27ec63k2ho82'
  4. INSERT INTO `jos_session` ( `session_id`,`time`,`username`,`gid`,`guest`,`client_id` )
      VALUES ( 'b31sa1sdvhp8kv27ec63k2ho82','1506378108','','0','1','0' )
  5. SELECT *
      FROM jos_components
      WHERE parent = 0
  6. SELECT folder AS TYPE, element AS name, params
      FROM jos_plugins
      WHERE published >= 1
      AND access <= 0
      ORDER BY ordering
  7. SELECT m.*, c.`option` AS component
      FROM jos_menu AS m
      LEFT JOIN jos_components AS c
      ON m.componentid = c.id
      WHERE m.published = 1
      ORDER BY m.sublevel, m.parent, m.ordering
  8. SELECT *
      FROM jos_rokcandy
      WHERE published=1
  9. SELECT template
      FROM jos_templates_menu
      WHERE client_id = 0
      AND (menuid = 0 OR menuid = 173)
      ORDER BY menuid DESC
      LIMIT 0, 1
  10. SELECT c.*, s.id AS sectionid, s.title AS sectiontitle, CASE WHEN CHAR_LENGTH(c.alias) THEN CONCAT_WS(":", c.id, c.alias) ELSE c.id END AS slug
      FROM jos_categories AS c
      INNER JOIN jos_sections AS s
      ON s.id = c.SECTION
      WHERE c.id = 38
      LIMIT 0, 1
  11. SELECT cc.title AS category, a.id, a.title, a.alias, a.title_alias, a.introtext, a.fulltext, a.sectionid, a.state, a.catid, a.created, a.created_by, a.created_by_alias, a.modified, a.modified_by, a.checked_out, a.checked_out_time, a.publish_up, a.publish_down, a.attribs, a.hits, a.images, a.urls, a.ordering, a.metakey, a.metadesc, a.access, CASE WHEN CHAR_LENGTH(a.alias) THEN CONCAT_WS(":", a.id, a.alias) ELSE a.id END AS slug, CASE WHEN CHAR_LENGTH(cc.alias) THEN CONCAT_WS(":", cc.id, cc.alias) ELSE cc.id END AS catslug, CHAR_LENGTH( a.`fulltext` ) AS readmore, u.name AS author, u.usertype, g.name AS groups, u.email AS author_email
      FROM jos_content AS a
      LEFT JOIN jos_categories AS cc
      ON a.catid = cc.id
      LEFT JOIN jos_users AS u
      ON u.id = a.created_by
      LEFT JOIN jos_groups AS g
      ON a.access = g.id
      WHERE 1
      AND a.access <= 0
      AND a.catid = 38
      AND a.state = 1
      AND ( publish_up = '0000-00-00 00:00:00' OR publish_up <= '2017-09-25 22:21:48' )
      AND ( publish_down = '0000-00-00 00:00:00' OR publish_down >= '2017-09-25 22:21:48' )
      ORDER BY  a.created DESC,  a.created DESC
      LIMIT 0, 9
  12. SELECT cc.title AS category, a.id, a.title, a.alias, a.title_alias, a.introtext, a.fulltext, a.sectionid, a.state, a.catid, a.created, a.created_by, a.created_by_alias, a.modified, a.modified_by, a.checked_out, a.checked_out_time, a.publish_up, a.publish_down, a.attribs, a.hits, a.images, a.urls, a.ordering, a.metakey, a.metadesc, a.access, CASE WHEN CHAR_LENGTH(a.alias) THEN CONCAT_WS(":", a.id, a.alias) ELSE a.id END AS slug, CASE WHEN CHAR_LENGTH(cc.alias) THEN CONCAT_WS(":", cc.id, cc.alias) ELSE cc.id END AS catslug, CHAR_LENGTH( a.`fulltext` ) AS readmore, u.name AS author, u.usertype, g.name AS groups, u.email AS author_email
      FROM jos_content AS a
      LEFT JOIN jos_categories AS cc
      ON a.catid = cc.id
      LEFT JOIN jos_users AS u
      ON u.id = a.created_by
      LEFT JOIN jos_groups AS g
      ON a.access = g.id
      WHERE 1
      AND a.access <= 0
      AND a.catid = 38
      AND a.state = 1
      AND ( publish_up = '0000-00-00 00:00:00' OR publish_up <= '2017-09-25 22:21:48' )
      AND ( publish_down = '0000-00-00 00:00:00' OR publish_down >= '2017-09-25 22:21:48' )
      ORDER BY  a.created DESC,  a.created DESC
  13. SELECT id, title, module, POSITION, content, showtitle, control, params
      FROM jos_modules AS m
      LEFT JOIN jos_modules_menu AS mm
      ON mm.moduleid = m.id
      WHERE m.published = 1
      AND m.access <= 0
      AND m.client_id = 0
      AND ( mm.menuid = 173 OR mm.menuid = 0 )
      ORDER BY POSITION, ordering
  14. SELECT a.*,  CASE WHEN CHAR_LENGTH(a.alias) THEN CONCAT_WS(":", a.id, a.alias) ELSE a.id END AS slug, CASE WHEN CHAR_LENGTH(cc.alias) THEN CONCAT_WS(":", cc.id, cc.alias) ELSE cc.id END AS catslug
      FROM jos_content AS a
      INNER JOIN jos_categories AS cc
      ON cc.id = a.catid
      INNER JOIN jos_sections AS s
      ON s.id = a.sectionid
      WHERE a.state = 1
      AND ( a.publish_up = '0000-00-00 00:00:00' OR a.publish_up <= '2017-09-25 22:21:48' )
      AND ( a.publish_down = '0000-00-00 00:00:00' OR a.publish_down >= '2017-09-25 22:21:48' )
      AND s.id > 0
      AND a.access <= 0
      AND cc.access <= 0
      AND s.access <= 0
      AND (cc.id=3)
      AND s.published = 1
      AND cc.published = 1
      ORDER BY a.created DESC
      LIMIT 0, 15

0 legacy queries logged

    Language Files Loaded

    Untranslated Strings Diagnostic

    None

    Untranslated Strings Designer

    None